امسال هالووین با صدمین سالگرد درگذشت هری هودینی، هنرمند نامدار فرار، هم‌زمان است. امروز بیشتر ما شیوهٔ مرگ او را بهتر از همان شاهکارهای فراری می‌شناسیم که نخست او را مشهور کرد. روایت رایج می‌گوید هودینی چنان بر بدنش چیره بود که می‌توانست عضلات شکم را سفت کند و حتی سخت‌ترین ضربه را تاب بیاورد. دست‌کم این تصویری بود که خود گذاشت دهان‌به‌دهان بچرخد: دانشجویی که بوکسور آماتور هم بود، این ادعا را به چالش کشید و بی‌خبر مشتی به شکم او زد. حدود یک هفته و نیم 90ورزشی بعد، این استاد بزرگ فرار بر اثر پریتونیت مرد.
گمان می‌رفت همان ضربه آپاندیس از پیش ملتهب هودینی را پاره کرده باشد و این توضیح، هرچند از نظر پزشکی کاملاً استوار نبود، نزدیک به یک قرن پذیرفته ماند. با این حال در داستان مردی که به ایستادگی در برابر مرگ شهرت داشت و گویا فقط با مشت بی‌فکر یک جوان از پا درآمد، چیزی بیش از حد نمایشی و مرتب دیده می‌شد. نسل‌ها علاقه‌مند توضیح‌های خود را پیش کشیده‌اند؛ بعضی پذیرفتنی‌تر از بقیه. اما کمتر تحقیقی به اندازهٔ کار لاریان گیلسپی، اورولوژیست بازنشسته و نویسندهٔ کتاب «هودینی: مردی که دو بار مرد»، این مرگ شبه‌افسانه‌ای را جدی گرفته است.
وقتی گیلسپی فرصت یافت گواهی فوت او را بررسی کند، به بی‌نظمی‌هایی برخورد که او را به ردپایی از اظهارات نادرست و اقدام‌های بیش از دوازده نفر نزدیک به هودینی، از جمله خویشاوندان و کارکنان، کشاند. به نوشتهٔ رابین پوگرِبین در نیویورک تایمز، این مسیر شامل توطئه‌ای برای تغییر تاریخ رسمی مرگ به ۳۱ اکتبر بود تا یاد او به هالووین گره بخورد. بر پایهٔ بازسازی گیلسپی، هودینی در واقع روز پیش از آن درگذشت؛ نه از آپاندیسیت و نه بر اثر مشت آن جوان. او می‌گوید عامل اصلی انسداد روده بوده که از توده‌ای فیبری از غذای چاپ‌سویی ناشی شده و هودینی آن را در ۲۸ اکتبر خورده است.
روز بعد جراحی اورژانسی انجام شد، اما دیگر دیر بود. شوک عفونی آغاز شد، تب هودینی به ۱۰۵ درجه فارنهایت رسید و تنفس تندش به گرفتگی عضلانی و بیهوشی انجامید. روز بعد دوباره عمل شد و پژوهش گیلسپی روی گواهی‌های فوت نشان می‌دهد این شعبده‌باز همان بعدازظهر، ساعت ۱:۲۶، درگذشت. به استدلال او، نبود کالبدشکافی درست به پنهان ماندن احتمال قصور پزشکی کمک کرد و به بیوهٔ هودینی امکان داد غرامت مضاعف بیمه را برای مرگی که تصادفی شمرده شد بگیرد. حتی اگر این نظریه پذیرفته شود، احتمالاً پیوند فرهنگی هودینی و هالووین را از میان نمی‌برد. اما لایه‌ای تازه از طنز به سرگذشت او می‌افزاید: مردی که از سلول شکنجهٔ آبی چینی جان به در برد، در برابر غذای چینی آمریکایی تاب نیاورد.